Zakkenrollen

In deze serie Ontmoetingen heb ik allerlei mensen beschreven die ik op een of andere manier tegen het lijf liep. Zelden of nooit betrof het mensen die je zeer ongewild ontmoet en er nare gevolgen aan overhoudt, Mijn vrouw gebeurde het wel. Op maandagmorgen liep mijn vrouw, zoals vaak, over Plein 1992 in Maastricht naar de plaatselijke AH. Even later kwam ze met een vol wagentje boodschappen aan bij de rand van het plein. Er zijn daar een aantal trappen waar je wat voorzichtig omlaag moet. Ze was daar net mee bezig toen een goedgeklede jongeman, met een buitenlands accent, haar aanbood te helpen. Ze weerde de hulp af en vroeg de man weg te gaan. Door de lichte consternatie bij het afwijzen van de hulp had ze niet in de gaten dat er twee dames vlak achter haar liepen. Plots liepen de man en de vrouwen snel van haar weg. Mijn echtgenote sloeg ineens de schrik om het hart en realiseerde zich dat ze wellicht met zakkenrollers te maken had. Ze controleerde haar handtas en jawel hoor; de rits van haar tas stond open en haar portemonnee was verdwenen. Ze rende nog in de richting waar het drietal naar toe was gelopen, maar ze vogels waren gevlogen. Ietwat overstuur vertelde ze me later ‘’Ik heb niet gemerkt dat ze aan mijn tas zaten’’. Ze was kwaad op haar zelf maar ik constateerde dat ze met professionele zakkenrollers te maken had die hun ‘’vak’’ tot in het uiterste beheersen. De een leidt af, de ander rolt je tas. Natuurlijk doe je in zo’n geval aangifte, maar de kans dat we van deze diefstal nog iets horen is uiterst klein. Mijn vrouw vond overigens, naast de geldelijke waarde, het verlies van persoonlijke zaken zoals foto’s en andere herinneringen nog het ergst. ‘’En dat ik zo’n truc ben getrapt’’, herhaalde ze steeds. Ik verzekerde haar dat honderden mensen daarin zijn getrapt. Zonder te willen discrimineren is het toch een feit dat we te maken hadden met buitenlandse criminelen.

De dag, een maandag, deed me nog denken aan een oud liedje van de Mamas & de Papas: ‘’Monday, Monday, can’t trust that day, it just turns out dat way.
Het is weer een les: op Europlein 1992 kan je ook ongewild euro’s verliezen!

 

 

EFHA
mailto:f.heckers@kpnmail.nl