donderdag 27 september 2012


Hout

 
Willy Aan den Boom is een fitte zeventiger met de looks van een zestiger. Hij straalt het ook uit, goed verzorgd en honderduit pratend over zijn vroeger werk, hobby’s en sport. Om fit te blijven maakt Willy vaak tochten met zijn racefiets in de omgeving. ´´Alleen´´, benadrukt hij, ´´ik rij op mijn routes altijd door, ga niet op een terras hangen´´.

Hij werd geboren in het Jekerkwartier van Maastricht (Ridderstraat) groeide op en ging naar de HBS aan de Helmstraat te M. (Dat mooie oude gotische gebouw is inmiddels afgebroken).

Hij studeerde chemie en ging als freelancer werken voor de biochemische fabrieken Bieva en Roan in België. Zijn hoofdtaak was de beheersing van schoon drinkwater door chemische toepassingen. Hij had zijn eigen klantenkring, had het altijd druk en bleef tot zijn 67ste doorwerken.

Eindelijk kreeg hij toen alle tijd voor zijn grootste hobby: het maken van houtsculpturen. Een bezigheid die jaren geleden begon op een Grieks strand met houtsnijden in takken van olijfbomen. Nu zijn gezaagde boomstammen zijn basis. Hij zit weer in zijn praatstoel: ‘’Allerlei soorten gebruik ik, kersen- wortelnoten- beuken- en eikenhout. Ook wel populier, maar dat is zacht en vaak ook rot’’. Willy’s favoriet onderwerp zijn koppen, mensenhoofden in een realistische maar tevens abstracte vormgeving. Moeiteloos laat hij in zijn woonkamer koppen zien van verschillende houtsoorten. ‘’Ieder soort hout heeft zijn eigen specifieke eigenschappen’’, zegt hij. In zijn garage staan een aantal boomstammen te drogen. ‘’Kijk’’, zegt hij, ‘’ik laat de bast zitten, als die begint los te laten in het droogproces bijna klaar’’. Willy doet de eigenlijke houtbewerking volledig met de hand. Hij laat me zijn werkplaats zien met en indrukwekkend aantal boomzagen, grote en kleine beitels, raspen en een hele verzameling gutsen. Hij tekent ook nauwelijks iets op het ruwe hout. ‘’Het ontwerp zit in mijn hoofd’’, zegt hij ‘’en terwijl ik beitel en kap komt het uiteindelijk resultaat vanzelf uit het hout tevoorschijn’’. De afwerking bestaat uit schuren, onderdompelen in permitrine-olie (tegen houtworm), drogen en tenslotte insmeren met bijenwas. Hij laat me een hele reeks beelden zien waarvan de diversiteit en fijne vormgeving indrukwekkend is. Willy heeft al eens geëxposeerd in Amsterdam en verkoopt ook regelmatig beelden. ”Toch is dat niet het doel’’, zegt hij, ‘’het beeldhouwen zelf blijft mijn grootste passie’’.

Één beeld zal Willy nooit verkopen. Een mooie kop (zie foto) die zijn overleden Hannie vrouw heel bijzonder vond. ‘’Doe die nooit weg!’’ heeft ze ooit gezegd. En Willy is een man van zijn woord, dát beeld blijft staan!


 

 

EFHA



Kleuren

 

Op een van mijn regelmatige fietstochten is de lus Borgharen – Itteren een vast onderdeel. Langs de normaal wat saaie weg tussen de twee dorpen is tegenwoordig veel te zien. De uiterwaarden langs de Maas zijn een onderdeel van het plan Grensmaas. Door uitbaggering ontstaan (net als bij Eijsden) grintmeren die de Maas gelegenheid bieden over een breder gebied haar water te laten uitvloeien. Voor de afvoer van zand en grint is zelfs een speciale weg aangelegd die door een viaduct en een brug een rechtstreekse verbinding heeft met de scheepskade aan het Julianakanaal. De altijd zo uiterst platte weg tussen Borgharen en Itteren telt nu zelfs een helling(tje).

De gemeente heeft, op voorspraak van de bewoners, zelfs bij de ontgrinders bedongen dat een nieuw fietspad is aangelegd langs de drie kilometer lange weg. Het nieuwe fietsasfalt wordt omlijst door vers omgewoelde grond en de planten, die we normaal onkruid noemen, schieten metershoog op. Geel raapzaad, witte valeriaan, blauw knoopkruid en vooral honderden rode klaprozen. De natuur heeft hier een veldboeket gepenseeld dat voor menig schilder een bron van inspiratie zal zijn. Ik ben zelfs even gestopt om een foto te maken. De geel en rood vecht om op de voorgrond te komen. Toen schoot me een gedachte te binnen uit een vroegere les kleurenleer: welke kleur krijg je als je rood met geel mengt: juist! En daar zouden we het niet meer over hebben!

 

 

EFHA