Fietsen

Vorige week zat ik twee dagen achter elkaar op de fiets. De eerste keer op de racefiets. Een zonnige dag, weinig wind, kortom lekker weer.  Ik hoef geen motivatie te hebben om op de bike te springen. Zelfs nu ik 70+ ben is een tochtje met de racefiets nog altijd puur rijplezier. Ik rij nu wel anders. Vroeger was het gebogen over het stuur, de blik op oneindig en rammen maar. Ik moest en zou mijn gemiddelde halen, dat is er nu wel vanaf. Ik rij nog wel goed door maar kijk wat meer om me heen en geniet van het landschap. Nu en dan maak ik zelfs een foto. Met de hoog kwalitatieve telefooncamera levert dat ook nog leuke plaatjes op. Ik fietste laatst, terug uit België, over de Cannerweg  en keek uit over het weidse landschap. Ik kijk op tentoonstellingen graag naar landschappen, maar hier kan geen schilderij tegenop.  De blik op de omgeving is fenomenaal.

De tweede dag op een rijwiel was heel anders. Ik begeleidde een groep toeristen die een tochtje in en om Maastricht maakten. Dan stop je nog vaker, wijst naar interessante gebouwen en straten, legt uit en vertelt. Toch blijft ook hier het fietsen belangrijk. Je bent nu eenmaal sneller en kan in anderhalf uur, de duur van de tocht, veel meer laten zien dan te voet. Het is wel trappen, stoppen, kijken, wijzen en praten. De meeste culturele en geschiedkundige plekken van Maastricht komen aan bod.  Maar toch: als het even kan fiets ik ook met zo’n groep even buiten Maastricht en pak dan toch een stukje Jekerdal mee. En ieder keer hoor ik weer hetzelfde: “Wat is dit een mooi stukje natuur”. Als ik zo’n tochtje achter de rug heb, prijs ik me gelukkig hier te wonen.

Schaamte

Schaamte

Ondanks het idiote genderneutraal taalgebruik van de NS neem ik regelmatig de trein. Vaak is dat een genoegen maar soms niet. Ik stapte laatst in een wagon die gedeeld werd door een 1e en 2e klasse. Ik vond er nog een goed plekje op een tweepersoons bankje. Even later kwam met veel gestommel en kabaal een drietal vanuit de 1e klasse naar de coupé waar ik zat. Een oudere dame, een jongere en een kind. Ze ploften amechtig neer op de twee bankjes tegenover elkaar.  Oma, dochter en zoontje, zo bleek uit de conversatie, hadden veel spullen bij zich, waaronder een rollator. Ze vonden klaarblijkelijk dat ze niet genoeg plek hadden en vroegen een dame, die er  al zat, op de bank ernaast te gaan zitten, op zich al een brutaliteit. Het was geen leuke ervaring met die kleine familie samen in één ruimte te zijn. Ze voerden hun gesprekken, in Maastrichts dialect, met een stemvolume dat de hele coupé kon meegenieten van ieder gesproken woord.  Vooral ‘’oma’’ liet zich daarbij niet onbetuigd. De vertrektijd was schijnbaar wat vroeg geweest voor het ontbijt, want dat werd direct na vertrek geconsumeerd. Ook van het smakkend eten konden alle medereizigers meegenieten. Toen was het tijd voor de recreatie van het kind. Hij kreeg een autootje om mee te spelen. Op zich niet verkeerd maar het kind schreeuwde daarbij als een gekeeld biggetje. Moeder en oma vonden dat geen enkel probleem en maanden niet tot stilte maar moedigden het kabaal eerder aan. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ‘’oma’’ een boek tevoorschijn haalde en hoopte dat daardoor het gekwek zou ophouden. IJdele hoop, ze kwam nooit verder dan de eerste bladzijde, de woordenstroom bleek niet te stoppen. Uit de reacties in de wagon bleek dat iedereen er last van had. Toch moest het ergste nog komen. Na een stop bij een station kwam er een dame de inmiddels overvolle coupé binnen. Ze keek bij de bankjes van het drietal naar een rugzak en vroeg of zo daar kon zitten. Ze kreeg een botte weigering:  “Ga maar verder, hier is geen plaats daar wel”’, wees oma met een handbeweging achter haar. ‘’Maar dat is 1e  klas”, protesteerde de dame. Pas na commentaar van mij en andere reizigers werd de rugzak opzij gezet en de plaats vrijgemaakt. Ik had last van plaatsvervangende schaamde over zo’n asociaal gedrag van mijn stadgenoten.
Nog wat later stopte de trein bij een station waar ik moest overstappen. In de andere trein  werd ik welkom geheten met een Dames en Heren, dus het genderneutraal valt nogal mee. Bij toeval kwam ik terecht in een stilte-coupé, ik vond het heerlijk !!

Frans Heckers