Schaamte
Ondanks het idiote genderneutraal taalgebruik van de NS neem
ik regelmatig de trein. Vaak is dat een genoegen maar soms niet. Ik stapte
laatst in een wagon die gedeeld werd door een 1e en 2e
klasse. Ik vond er nog een goed plekje op een tweepersoons bankje. Even later
kwam met veel gestommel en kabaal een drietal vanuit de 1e klasse
naar de coupé waar ik zat. Een oudere dame, een jongere en een kind. Ze ploften
amechtig neer op de twee bankjes tegenover elkaar. Oma, dochter en zoontje, zo bleek uit de
conversatie, hadden veel spullen bij zich, waaronder een rollator. Ze vonden
klaarblijkelijk dat ze niet genoeg plek hadden en vroegen een dame, die er al zat, op de bank ernaast te gaan zitten, op
zich al een brutaliteit. Het was geen leuke ervaring met die kleine familie
samen in één ruimte te zijn. Ze voerden hun gesprekken, in Maastrichts dialect,
met een stemvolume dat de hele coupé kon meegenieten van ieder gesproken woord.
Vooral ‘’oma’’ liet zich daarbij niet
onbetuigd. De vertrektijd was schijnbaar wat vroeg geweest voor het ontbijt,
want dat werd direct na vertrek geconsumeerd. Ook van het smakkend eten konden
alle medereizigers meegenieten. Toen was het tijd voor de recreatie van het kind.
Hij kreeg een autootje om mee te spelen. Op zich niet verkeerd maar het kind
schreeuwde daarbij als een gekeeld biggetje. Moeder en oma vonden dat geen
enkel probleem en maanden niet tot stilte maar moedigden het kabaal eerder aan.
Ik slaakte een zucht van verlichting toen ‘’oma’’ een boek tevoorschijn haalde
en hoopte dat daardoor het gekwek zou ophouden. IJdele hoop, ze kwam nooit
verder dan de eerste bladzijde, de woordenstroom bleek niet te stoppen. Uit de
reacties in de wagon bleek dat iedereen er last van had. Toch moest het ergste
nog komen. Na een stop bij een station kwam er een dame de inmiddels overvolle
coupé binnen. Ze keek bij de bankjes van het drietal naar een rugzak en vroeg
of zo daar kon zitten. Ze kreeg een botte weigering: “Ga maar verder, hier is geen plaats daar
wel”’, wees oma met een handbeweging achter haar. ‘’Maar dat is 1e klas”, protesteerde de dame. Pas na commentaar
van mij en andere reizigers werd de rugzak opzij gezet en de plaats
vrijgemaakt. Ik had last van plaatsvervangende schaamde over zo’n asociaal
gedrag van mijn stadgenoten.Nog wat later stopte de trein bij een station waar ik moest overstappen. In de andere trein werd ik welkom geheten met een Dames en Heren, dus het genderneutraal valt nogal mee. Bij toeval kwam ik terecht in een stilte-coupé, ik vond het heerlijk !!
Frans Heckers
