“Het is maar een kleine ingreep, het stelt niet veel
voort en is zo gebeurd”, zei de uroloog. Ik behoor tot de wat oudere mannen met
een licht prostaatprobleem waardoor de “fonteinkwaliteit” sterk vermindert en
je tot “druppelaar” wordt gedegradeerd. Korte tijd later kreeg ik een oproep
van het AZM op me te melden voor de kleine operatie. Ik was om half twee ’s
middags aan de beurt en het formulier vermeldde dat tot uiterlijk 6 uur vóór de
operatie niets meer mocht eten of drinken. ”Je kunt beter nuchter blijven die
dag”, zie mijn eega. Ik was natuurlijk eigenwijs en rekende uit dat ik om half
acht nog kun ontbijten. Bij aankomst in het ziekenhuis was de eerste vraag die
ze stelden: “Bent U nuchter gebleven?” Op mijn ontkenning werd ik meteen op het
operatieschema als laatste ingedeeld. Ik bracht het grootste deel van de dag
door op mijn ziekenhuisbed wachtend op transport naar het OK-centrum. Om drie
’s middags was het eindelijk zover. Voor het transport naar het OK worden elektrische
trekkarretjes gebruikt. “Ik lig achter op het schema, en we zijn maar met
drieën” zei de man die stuurde. De ingreep kreeg ik natuurlijk niet mee maar om
vier uur stond ik alweer in de recovery. Je functies worden dan gecontroleerd
en ze checken even of je weer echt bij de positieven bent. ‘’Bij u is alles in
orde mijnheer’’, zei een verpleger, “Ik zal afdeling A2 bellen dat ze u komen
halen”. Drie kwartier later stond ik er nog. Toen ik bij de verpleging
informeerde naar het transport, vertelden ze me dat er die dag 80 operaties
waren verricht en dat op het eind van de dag de recovery vol staat met
patiënten die terug naar de afdeling moeten. Ik stond dus een file van
ziekenhuisbedden die allemaal door lange gangen naar de diverse afdelingen
terug moeten. Ik heb nooit geweten dat dit mogelijk was maar voor alles bestaat
een eerste keer. Twee dagen later mocht ik naar huis, mijn vrouw kwam me halen
met de auto en we reden naar huis, er stond géén file.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten