Porto

We waren een weekje in Porto (Portugal), de stad van de gelijknamige wijn, die op de oevers van de Douro, in kelders met enorme vaten, ligt te rijpen. We bekeken de vele historische gebouwen en kerken in  gotische en barokstijl vanuit een antieke tram en dronken koffie in het Belle Epoque café Majestic in de winkelstraat Rua Santa Catharina. Een supermoderne metro bracht ons naar het strand aan de Atlantische kust waar we de verse sardines van de barbecue aten. Ook hadden we veel plezier we de wijk Ribeira, langs de rivier, die met zijn vele café-restaurants, terrassen en marktjes, de ideale uitgangsplek was.

Een van de laatste trips die we wilden maken was het Palacio de Cristal, een modern gebouw in een prachtig aangelegd park. Het hotel had ons aangeraden bus nummer 200 te nemen die stopte bij de ‘’Mercado’’. In de straat bij de markt bleken veel bussen te stoppen maar géén 200. We waren al gewend aan de behulpzaamheid van de inwoners van Porto en vroegen dus of iemand wist waar bus 200 stopte. Een jongeman wilde ons wel helpen. Hij sprak geen woord Engels maar met veel gebaren en het woord ‘’information’’ wees hij in de richting van een andere straat. Hij maakte de indruk zwakbegaafd te zijn, maar uiteindelijk leverde hij ons af bij een halte aan de andere kant van de markt waarop bus 200 prijkte. We waren hem dankbaar en zeiden netjes ‘’Obrigado” (dankjewel). Mijn vrouw gaf hem een hand terwijl ze hem tegelijkertijd wat geld toestopte. Hij protesteerde maar pakte het uiteindelijk aan. We zagen hem de straat weer omhooglopen en pas op de hoek keek hij in zijn hand wat hij had gekregen. Voor hem was het klaarblijkelijk veel want hij maakte een luchtsprongetje van blijdschap. Wij vonden het een aandoenlijk gezicht waarvan ons humeur omhoog veerde.
Obrigado Porto!