Wiet

Sinds lange tijd zat ik weer eens in de trein van Eijsden naar Maastricht. Na een fikse wandeling vanuit M. en een stop bij café La Meuse was de trein het ideale terug-vervoer. Toen ik nog in Eijsden woonde zat ik dagelijks in die boemel. Er is ook nauwelijks iets veranderd; langs het perron stopten

dezelfde aftandse rode treincoupés als een paar jaar geleden. De NMBS beschouwt de lijn Luik-Maastricht duidelijk als onbelangrijk.

Er stond een groep wandelaars te wachten en door hun melig gepraat stapte ik in de volgende wagon. Tegenover me zat een jonge vrouw die een  Franstalige krant las, een Waalse dus. Ze zag er goed maar wat nonchalant uit: afgesleten zwart leren jack, vale spijkerbroek met brede pijpen, korte laarsjes en wat slordig rood geverfd haar. Ze keek even op en las verder in haar krant. Even later klonk het geluid van een SMS-je. Ze haalde een i-Phone uit haar tas en keek naar het bericht. Het beviel haar schijnbaar niet, ze mompelde wat en stopte het ding direct weer terug. Ik maakte voor mezelf een inschatting wat de jongedame ging doen in Maastricht. Werken? Nee, daarvoor was het te laat op de dag.

Uitgaan? Daarvoor was het weer te vroeg. Ik hield het erop dat ze op weg was naar een coffeeshop om wat Nederwiet in te slaan. Op het perron in Maastricht liep ik op mijn gemak de trappen omhoog en bij het verlaten van de stationshal zag ik haar voor me lopen. Uit nieuwsgierigheid lette ik op waar ze heenging. En inderdaad, linea recta gingen haar schreden naar een straat vlakbij het station waar een coffeeshop ligt. Ik kreeg gelijk! Het was 25 april, zouden ze in het Waalse ook weten dat op 1 mei de Wietpas ingaat? Ik denk van wel. De tamtams in die sector zorgen daarvoor.

EFHA
Reacties: efha@kpnplanet.nl