Trein

En weer gebeurde het! Na een leuk dagje Utrecht stapten we om halfacht in de trein richting Maastricht. We waren wat laat en ik vond het al vreemd dat de trein er nog stond. Toen werd omgeroepen dat onze intercity ook niet meer ging rijden. De NS zegt het altijd heel eufemistisch: wegens een aanrijding met een persoon is er geen treinverkeer richting Den Bosch meer mogelijk. Een reisadvies kregen we wel: de intercity richting Nijmegen en dan met Veolia via Venlo richting Roermond. Op het perron bleek al snel dat tientallen reizigers dat advies opvolgden. In een mum van tijd zat de trein mudvol. En dan gebeurt er iets vreemdst: er ontstaat een soort van samenhorigheid, mensen die samen hetzelfde lot ondergaan en spontaan met elkaar beginnen te praten. ‘’Hier is nog een plekje’’. ‘’Gaat u maar op mijn koffer zitten’’. ‘’Waar u moet overstappen? Oh, dat kan het best in Arnhem’’.

‘’En u wilt naar Eindhoven’’, nee dan is Venlo beter’’. ‘’Weet iemand op welk perron de Veolia-trein in Nijmegen staat’’. ‘’Op perron 1B’’. De smartfones maakten overuren, maar informatie was er!

Een oude vrouw telefoneerde haar kleinkinderen dat ze niet meer kwam en terug naar huis ging. Een bezorgde reiziger: ‘’Nu moet u dat hele stuk weer terug’’. Antwoord: ‘’Valt wel mee hoor, ik heb al in de Siberië-Express naar Peking gezeten, dat duurt wel wat langer’’.

In Nijmegen trok de hele groep in een  clubverband op naar de Veolia-trein. Die wagons zijn wel mooi en nieuw maar een stuk kleiner dan bij de NS. En weer waren de rijtuigen tjokvol, maar nu met een groep mensen die met elkaar vertelden alsof ze oude bekenden waren. De reistijd vloog om. Mijn overbuurman zei: ‘’Ik heb nog nooit in deze trein gezeten’’. Mijn repliek: ‘’Je hebt ook niks gemist’’. Toch kreeg Veolia nog een complimentje over de hoeveelheid reisinformatie die bij elke halte door de luidsprekers klonk. ‘’Daar kan de NS nog wat van leren’’. Toen mijn vrouw vroeg hoe laat we in Roermond zouden aankomen pakte een jongedame tegenover haar mobieltje en met een klikjes op het Touch-screen verscheen de tijd: 22.30. In Roermond wist ook iedereen van elkaar op welk perron de aansluitende trein vertrok: ‘’Ja, ja, op een’’. Die aansluitende trein was vrijwel leeg en de reizigers verdeelden zich over de wagons. Het drukke praten en de bijna-gezelligheid was weg.

Even later reden we in stilte Maastricht binnen.

EFHA
Reacties: efha@kpnplanet.nl